Natë e ëndërrave të mia
E ëndërrave të pa ëndërruara,
Natë me shijen e kujtimeve
E epsheve të pa shijuara!

Natë e pritjes, e vetmisë
Natë pa yje dhe pa hënë,
Natë e zemrës së vetmuar
Jetime si fëmiu pa nënë!

Natë e lindjes, e vdekjes
Natë e shijes së hidhur në buzë,
Natë e diellit që të përvëlon
E dashurisë që është përbuzë!

Vetmia në natë bashkë dhe trishtimi
Dashuria e ngulfatur, e varur në litarë,
Kujtimet që humbin në mjegullën e dendur
Dhe asgjë më këtu nuk është si më parë!?

Ta vodha shikimin
Nga sytë e tu të kaftë
E futa thellë
Në zemrën time
Me dashuri e ngroha
E nanurisa me kujtime!

Ti ike shumë larg
Vetëm shikimin
E le pas vehtes
Dhe gjurmët e thella
Në shpirtin tim
Në brengat e pashlyeshme
Të jetës!

Përroi rridhte me shpejtësi
Një shqiponjë në lartësi vështronte,
Lule të freskëta kishin mbuluar luadhin
Erë e lehtë shpirtin freskonte.

Mendja ime larg fluturon
Nëpër ditët plot lumturi,
Kur të bashkuar sikur një
Thellë e ndjenim këtë bukuri.

Të mbështjellur me dashuri
Lart në qiellin e shtatë fluturonim,
Aty ku bota më nuk ishte
Por vetëm unë dhe ti qëndronim!

E kujtoj me mall e nostalgji
Një kohë kaherë të përfunduar
Thellë në zemrën time e ruaj
Afshin e dashuris së perënduar!

Për c’fare i dashur?
Për fjalet e mia,
që u kthyen
ne psherëtima,
për psherëtimat
që u kthyen ne lot,
për PO -të që s’i thamë dot.
…per netet pa gjumë,
per fantazite lume,
per enderat
qe ne mes i keputëm,
të mos na marre malli më,
edhe Zotit i’u lutëm?
Per çfare?

T’kam dasht me zemer t’kam dashur me shpirt
Qe ti prej meje do me ik kurr nuk e kam dit
Nje zemer e pata dhe ate ta fala
Ma more ma theve dhe per jet ma ktheve
Me fjal me the te dua
Me zemer me the sje per mua

Dua te shkoj
Dua te harroj
Por dije nje gje
Gjithmone do te kujtoj!