Rrug e Humbur.

Isha nje dit duke kaluar rruges,
i qet edhe pse ne vetmi,
u ndala afer nje vetures,
aty brenda saj pash nje vajz qe te n’gjante oj zemer ty..

Hapa deren dhe i thash me shef qe akoma jam i gjall,
pse ateher me shikon me aq habi,
ajo me tha ste njof aspak me fal,
sedi pse flet keshtu qmenduri.

Dhe filloj te qeshte me ze te lart,
duke me then ti sqenke mir o njeri,
po i thash ke te drejt qe dukem i ngrat,
po per ket fajtore je oj zemer ti.

Jo me tha je gabim un sjam personi i duhur,
un kam krejtsisht tjeter emer,
me vjen keq qe rruga tpaska humbur,
por ti mua s’me ke zemer.

Ne at qast vujtja me robroj,
gjersa erdhi dhe dashnori i saj,
me fal me tha me qka mundem te ndihmoj,
jo i thash asgje vetem rruga ju qoft e mbar.

Dhe keshtu vazhdova rrugen,
pa ndonje kuptim
duke shfletuar lutjen,
qe deri me sot ma ka shuar vetmin,

Jepi mend o zot,
asaj qe ishte dje me mua,
mi largo perndei te lutem keta lot,
ngase nuk i deshiroj un vetem ate e dua.

Ma rikthe ne gjirin tim,
dashurin time te tretur,
e kupton tani o shpirti im,
se dukem i gjall e realisht jam i vdekur.

Andaj nese keto vargje i ndegjon,
perserti edhe ti,
Loti i heshtur te dashuron,
ateher ktheja dashurin largoja ket vetmi.